Een ambitieus begin

Mijn afstudeerwerk was ambitieus: vier meter lang, drieënhalve meter hoog. Een interactief bouwwerk dat ik van A tot Z zelf wilde ontwerpen en bouwen. Ik koos er bewust voor om projectmatig te werken en al werkend te ontdekken wat technisch en artistiek mogelijk was. Geen snelle installaties, maar een stevig fundament.

Het plan was om het werk na de afstudeershow op meerdere plekken te tonen, maar dat liep anders. Nog voor ik het kon herplaatsen, brak ik lelijk mijn been. Een lange tijd kon ik mijn atelier niet in en moest ik me met een rolstoel verplaatsen. Niet echt een goede match als je fysiek aan de slag moet en wil.

En dus verdween het werk, mijn ‘grote begin’, gedemonteerd in de opslag. Juist in die periode ontstond mijn lampencollectie ‘WATT?’ gemaakt van afgedankte autoveren. Toen ik weer wat mobieler werd en ik weer voor mijn kunstpraktijk kon lobbyen, kwamen er mooie opdrachten op mijn pad. Kansen die ik niet wilde laten liggen, omdat ze me verder hielpen als zelfstandig kunstenaar. Telkens dacht ik wel: “Binnenkort bouw ik het weer op.” maar dat bleef uit. Er volgden nieuwe opdrachten en steeds andere prioriteiten.

En zo bleef dat ene plan bij een idee. En eerlijk: dat bleef knagen. Een onaf project blijft rondzingen in je hoofd. Je bent er niet klaar mee.

Een nieuw leven in een andere vorm

Pas veel later besloot ik het om te bouwen tot een grote werkbank, ik had het tenslotte demontabel gemaakt en meer werkruimte nodig. Ik hoefde er maar 20 cm staal van af te slijpen. Alles zit er nog in, maar dan in een andere vorm. En eerlijk? Het is goed zo. Technisch gezien zou ik het nog steeds kunnen opbouwen maar voor nu is het een werkbank die me elke dag letterlijk ondersteunt. 

Tempo en balans

Naast het gevoel dat sommige ideeën geen tastbare vorm krijgen, heb ik ook gemerkt dat ik slecht tegen het gevoel van ‘stilstaan’ kan. Terwijl dat creatief gezien soms heel waardevol is om goede keuzes te maken of inspiratie op te doen.  

Toch ga ik het liefst 120 km per uur. Voor een werkgever lukt me dat vaak makkelijker dan binnen mijn eigen bedrijf. Dat vraagt om flexibiliteit en dat oefen ik nog elke dag.

Als one-woman-show is het soms lastig om alle ballen in de lucht te houden. Ik moet mezelf eraan herinneren dat ik mijn werk ook moet tonen, en het niet alleen achter mijn atelierdeur moet laten liggen. De lijst met “nog te delen” wordt steeds langer. En hoewel ik weleens denk: “ach, laat maar, kost te veel onbetaalde tijd”, heb ik ook hard gewerkt aan een mooie website. Dan wil je ook recent werk kunnen laten zien, zeker als je nieuwe connecties maakt.
Dat vraagt dus ook werk en tijd.

De balans tussen rennen en vertragen blijft zoeken. Soms verlang ik naar meer structuur, wat meer ritme in mijn agenda. Maar in een creatief bestaan beweegt alles mee. Gelukkig kan ik mezelf er altijd aan herinneren dat het tijd nodig heeft. Ik werk ergens naartoe, en ik heb daar al zóveel voor gedaan. Dat laat ik niet los! Ik kom tenslotte niet vanzelf met mijn bewegende sculpturen op festivals en evenementen terecht. Dus: gas erop!