Toen ik afstudeerde aan St. Joost wist ik één ding zeker: ik wilde meer mensen blij maken met mijn creaties en ontdekken hoe ik kan leven van mijn creativiteit. Dus toen de afstudeershow net voorbij was, schreef ik ‘Atelier Manouk Streur’ in bij de KvK, zette ik mijn boekhouding op poten en zorgde ervoor dat ik beter zichtbaar ben online. Geen tijd te verliezen, gas erop!

Ik begon direct met ondernemen, ook al wist ik nog niet precies hoe dat eruit moest zien. Maar dankzij mijn afstudeerwerk, het winnen van de Jheronimus Atelierprijs (JAP) én een ondernemende houding, kreeg ik al snel mijn eerste opdrachten: Een installatie voor het Chassé Theater in Breda, en een gezamenlijk kunstwerk in opdracht van BKB en SNS Bank. Dat gaf me niet alleen erkenning, maar vooral ook het vertrouwen dat ik verder kon bouwen op mijn eigen manier.

Een tafel, een stoel, en een flesje 

Eén van de momenten die me het meest is bijgebleven? Dat was niet de applausronde bij de inontvangstneming van mijn eerste prijs of de oplevering van een grote opdracht, want dat echte trotse gevoel komt bij mij vaak iets later, als ik tot rust ben gekomen en terug denk aan wat er allemaal gepasseerd is. Het was iets kleiners, intiemers: ik zat alleen in mijn eerste atelier toen ik net ingetrokken was, toen het nog vrijwel leeg was, op een tafel en een stoel na, met een flesje Liefmans in mijn hand. Daar, helemaal alleen, nam ik een moment om terug te kijken. Met het flesje in de hand proostte ik op mijn eerste succesmoment.

Dat flesje heb ik nog een hele tijd bewaard. Ik ben nu eenmaal een tikkeltje nostalgisch. Kaarten, briefjes, kleine dingen met een verhaal, ik hou ze graag (even) bij me. Inmiddels ligt dat flesje trouwens in de glasbak hoor, ik ben geen hoarder. Maar dat moment? Het herinnert me eraan successen altijd te blijven vieren. 

Ruimte om groots te denken

De Jheronimus Atelierprijs maakte veel mogelijk. Ik kreeg niet alleen de ruimte om letterlijk groot te werken, maar ook inhoudelijke én zakelijke begeleiding. Tijdens sessies met coach Linda Koke (curator Willem Twee) kon ik sparren over de inhoudelijke kant van mijn werk, terwijl ik via Willem Vermeulen (business coach St. Joost) en Loes van Huisseling (gemeente Den Bosch) leerde over bijvoorbeeld subsidieaanvragen, algemene voorwaarden en het runnen van een professionele praktijk. Dat gaf structuur en richting. Een vangnet, zonder me klein te houden.
Inmiddels werk ik aan uiteenlopende projecten en opdrachten en staat mijn lampencollectie WATT? in de startblokken, een lijn waarin mijn liefde voor techniek, ambacht, vorm en interactie samenkomt (oh ja, en voor lampen natuurlijk).

Toekomst in het openbaar

Veel van mijn werk is geschikt voor openbare ruimtes. Veel (interactieve) kunstwerken en lichtobjecten zullen passend zijn in hotellobby’s, wachtruimtes, natuurgebieden, stationshallen, zorginstellingen, bedrijfslounges en hopelijk straks ook op festivalterreinen en andere evenementen. Ruimtes waar mensen samenkomen, ontmoeten, wachten of juist tot rust willen komen. Ik geloof dat daar mijn werk iets kan toevoegen.

Ik blijf ontwikkelen, bouwen en pitchen om mijn werk op steeds meer plekken zichtbaar te maken.

Zelfstandig werken, samen groeien

In mijn atelier werk ik vaak solo, en soms vergeet ik daardoor te delen wat ik eigenlijk allemaal aan het maken ben en wat me bezighoudt. Juist daarom vind ik het belangrijk om o.a. te blijven netwerken, naar buiten te treden, te vertellen en te laten zien.

Daarom geloof ik ook in een platform als WisselWerking. Niet om alleen maar successen te etaleren, maar ook de obstakels. Want eerlijk, we hebben als (creatieve) ondernemers ontzettend veel aan elkaar. Waarom steeds opnieuw het wiel uitvinden, als we zoveel van elkaar kunnen leren? Door te wisselen van perspectief, werkwijze of verhaal groeien we allemaal.